Neuromodulacja krzyżowa (ang. sacral nerve stimulation, skrót SNS) jest specjalistyczną interwencją chirurgiczną w leczeniu OAB-S i UUI zaliczana do leczenia drugiego rzutu. [1] [2]

 

SNS jest zalecana przede wszystkim dla pacjentów u których doszło do dużego obniżenia jakości życia i którzy nie chcą kontynuować leczenia farmakologicznego. Powinni oni wyczerpać inne możliwości leczenia zachowawczego. Pacjent poddany temu zabiegowi wymaga co 7 lat wymiany baterii urządzenia. Po implantacji pacjent nie może zostać poddany badaniu MRI, o czym musi zostać poinformowany. [2]

 

1.1 Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Urologicznego

 

 

Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Urologicznego dotyczące SNS [1]

Zalecenia

Rodzaj dowodów

SNS jest skuteczniejsza niż kontynuacja nieudanej terapii UUI (w/w dane pochodzą z badań bez udziału placebo)

1b

U pacjentów po implantacji SNS 50% poprawa długoterminowa UUI utrzymuje się u przynajmniej 50% pacjentów. 15% pacjentów zostaje wyleczonych z UUI.

3

Użycie stałych, ząbkowanych elektrod w implantacji podzielonej na etapy powoduje, iż większa ilość osób poddawanych jest ostatecznej implantacji niż w przypadku tymczasowego testu stymulacyjnego.

4

 

 

Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Urologicznego dotyczące SNS [1]

Zalecenia

Siła dowodów

SNS powinna być oferowana osobom z UUI które nie skorzystały z leczenia antymuskarynowymi.

1b

 

1.2 Wyniki leczenia

Poprawa jest widoczna u 50 do 90% pacjentów. [1] [3] [4]

 

1.3 Kwalifikacja

Przed wykonaniem tego typu zabiegu pacjent musi spełnić niektóre wymagania oraz przejść szereg badań. Ich najważniejszym celem jest wykluczenie m.in. choroby organicznej (np. guza pęcherza moczowego) który może dawać podobne objawy jak pęcherza nadaktywny.

Przed zabieg implantacji neuromodulatora pacjent powinien mieć wykonaną:

 

  • Urodynamikę  (celem oceny funkcji dolnych dróg moczowych)

  • Cystografię  (także celem oceny funkcji dolnych dróg moczowych)

  • Uretrocystoskopię  (celem wykluczenia organicznej przyczyny choroby, ocena anatomii  pęcherza i cewki moczowej)

  • Trzykrotną  ocenę przepływu cewkowego (uroflowmetrię) oraz ocenę zalegania  moczu po mikcji (wykluczenie m.in. przeszkody podpęcherzowej)

  • Trzydniowy  dzienniczek mikcji, wypełniony trzykrotnie (wykluczenie m.in.  bardzo dużej podaży płynów)

  • Skala  nasilenia bólu wypełniona przez 14 dni dla pacjentów z zespołem  bólowym miednicy. [3] [4] [5]

 

1.4 Powikłania

 

W przypadku każdego leczenia zabiegowego należy liczyć się z możliwością wystąpienia zdarzeń niepożądanych. W przypadku NK występują one u około 30%-50% pacjentów i są to odpowiednio:

  • Ból w  miejscu wszczepienia stymulatora (15,3%)

  • Nowa  lokalizacja bólu (9%)

  • Migracja elektrody (8,4%)

  • Infekcja (6%)

  • Przemijające  porażenie prądem niskich częstotliwości (5,5%)

  • Ból w  miejscu implantacji elektrody (5,4%)

  • Zmiany w motoryce jelit (3%) [3] [4] [5]

  • rewizja neurostymulatora jest konieczna w 33-41% przypadków [1].

 

 

Źródła:

[1] Wytyczne Europejskiego Towarzystwa Urologicznego 2017

[2] Wytyczne Amerykańskiego Towarzystwa Urologicznego

[3] Opinia ekspertów co do zasadności i sposobu wdrożenia techniki neuromodulacji krzyżowej w leczeniu dysfunkcji mikcyjnych w Polsce – Przegląd Urologiczny, Suplement, 2011/1 (65)

[4] Neuromodulacja nerwów krzyżowych w leczeniu chorych z zaburzeniami czynności pęcherza moczowego – Przegląd Urologiczny, Suplement, 2014/4 (86)

[5] Terapia Insterstim do kontroli układu moczowego i jelit – Medtronic, 2007